Գլխագիր Մարդը

Գրեց՝ Մարալ Տիքպիքեան

Պրն. Յակոբ Սահակեանի Յիշատակին
(մահուան քառասունքին առիթով)

Մօտաւորապէս քսան տարիներ առաջ զինք ճանչցայ, որպէս գաղափարի ընկեր եւ «Գանձասար» շաբաթաթերթի լեզուական բաժնի սրբագրիչ։ Այդ օրերուն թէեւ մօտ յարաբերութիւն չունեցայ իր հետ, բայց յաճախ իրազեկ դառնալով իր սուր կեցուածքներուն, յատուկ ակնածանք ու յարգանք կը տածէի իրեն հանդէպ։ Երբեմն նոյնիսկ կը զարմանայի, երբ այդ օրերուն ու այսօր ալ՝ քիչ մը աւելի շեշտուած, «ինծի ինչ» ըսող վերապահներու թիւը հսկայ աճ արձանագրած է, երբ իրենց աթոռները կորսնցնելու վախով տառապողները մեծամասնութիւն դարձած են մեր շրջապատին մէջ, ան անկաշկանդ ու անհաշիւ, յանդուգն ու վճռակամ խօսքի ու կեցուածքի մարդն էր ու մնաց մինչեւ իր կեանքին վերջին րոպէն։

Պարտաճանաչ ու գիտակից հայն էր, Հայ Եկեղեցւոյ ու ազգին նուիրուած անշահախնդիր ծառան։ Կեանքի վերիվայրումները ու նիւթական դժուարին պայմանները երբեք պատճառ չեղան, որ ան ընկրկում արձանագրէ ու հեռանայ անոնցմէ։ Ու այդպէս ալ մինչեւ իր կեանքին վերջին րոպէն մնաց Հայ Եկեղեցւոյ ու ազգին անսակարկ սպասարկուն։

Պարկեշտ ու ազգին շահերը ամէն բանէ վեր դասող նուիրեալը մնաց ան։ Այդ իսկ պատճառով ալ, յաճախ չհասկցուեցաւ իր շուրջիններէն։ Աւելի ճիշդ պիտի ըլլար ըսել, շուրջինները զինք հասկցան, բայց, շատ հաւանաբար, իրենց շահերուն չէին համընկներ իր կեցուածքները։

Ու տակաւին սիրելի կողակից ու փնտռուած հայր ու մեծ հայր դարձաւ իր կնոջ եւ զաւակներուն կողմէ։

Սիրելի էր բոլոր անոնց, որոնք սիրեցին իր արդարամտութիւնն ու մարդկային արժանիքները՝ իր մէջ։

Այս բոլորը հաւանաբար չեն պարփակեր իրենց մէջ պրն. Յակոբ Սահակեան՝ գլխագիր ՄԱՐԴը, որուն մարմինը քառասուն օրեր առաջ յանձնեցինք հողին։

Հողը թեթեւ գայ վրադ, սիրելի՛ Պարոն Յակոբ։

18-06-2010