Դամբանական ընկեր Յակոբ Սահակեանի

Հայրենի Կիլիկիոյ, գեղածիծաղ Քեսապի Էքիզօլուխ աւանին մէջ, Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմի նախօրեակին, 1936 թուականին, տառապալից աշխարհի կեանքին իր աչքերը բացած ընկ. Յակոբ Սահակեանը, այսօր կը յանձնենք հողին։

Երբ որ բացուին դռներն յուսոյ
Եւ մեր երկրէն փախ տայ ձմեռ

Գեղջկական համեստ ընտանիքի մէջ իր դաստիարակութիւնը ստացած եւ գիւղի վարժարանին մէջ նախնական կրթութիւնը ստացած Յակոբին համար, Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարանը պիտի հանդիսանար գիտութիւնն ու աշխարհը ընկալելու ճանապարհը, թէ որպէս ուսում, թէ որպէս հայկականութիւն եւ թէ որպէս գաղափարական ակունք։

Կիլիկեան արմատով, ճեմարանական զրահով եւ Դաշնակցութեան գաղափարականութեամբ ընկ. Յակոբ բնական է որ պիտի ուղղէր իր կարելիութիւնները՝ իր ազգին ծառայութեան տրամադրելու ընթացքով ընտրելով՝ թէ որպէս ասպարէզ, թէ որպէս առաքելութիւն նորահաս սերունդներուն մայրենին փոխանցելու, ուսուցանելու գործը, միշտ հաւատալով թէ մեր երկրէն անպատճառ փախ պիտի տայ ձմեռը։

Եղաւ հոն՝ ուր կար կարիք։

Ուսուցիչի ցուպը զինք առաջնորդեց Քեսապ, Գամիշլի, Լաթաքիա, Հոմս, Պէյրութ, Յունաստան, Թրիփոլի, Ժպէյլ, Քուէյթ, ապա՝ Հալէպ, աւելի քան քառասնամեակ մը հանրային ծառայութեան դաշտը ակօսելով։

Ողբացեալ ընկեր,

Սերունդիդ պէս կեանքդ եղաւ տարաբախտ, լի ելեւէջներով, սակայն նպատակային եւ հետեւողական։

Կեանքի բնական ընթացքով կազմեցիր ընտանիք, եղար հայր, բայց մնացիր ընկեր։

Կեանքի դժուարութիւնները դիմագրաւեցիր համբերութեամբ, թերիները խարազանող բնաւորութեամբ, սակայն միշտ յիշեցնելով հանրային կեանքի մէջ Կիլիկեան լեռնականի կարծրութիւնդ։

Գանձասարի էջերուն մէջ գրեցիր ճշմարտութիւններու մասին, բայց միշտ չէ որ հասկցան քեզ։

Մնացիր հաւատարիմ առաքելութեանդ եւ ծնողական պարտաւորութիւններուդ։

Ուխտդ կատարեցիր իւրայատուկ դրսեւորումով եւ այսօր կ՚երթաս ննջելու... Կիլիկիայէն ոչ շատ հեռու։

Վարձքդ կատար ուսուցիչ, դաստիարակ, Ս. Քառասնից Մանկանց Մայր եկեղեցւոյ Թաղականութեան քարտուղար, Գանձասարի աշխատակից ու սրբագրիչ, Հ.Յ.Դաշնակցութեան ուխտակիր ընկ. Յակոբ Սահակեան։

Հողը թեթեւ եւ հանգիստ ոսկորներուդ։

*Դամբանականը կարդաց ընկեր Սմբատ Գրիգորեանը՝ Ազգային Գերեզմանատան մէջ, 01 Յուլիս 2009-ին:

04-06-2010